Mouth In The Blog

เมื่อวานเจอเด็กทะเลาะกัน

เรื่องมีอยู่ว่า เด็กๆ เล่นกันประมาณ 6 - 7 คน  แล้วไม่รู้ไง เหมือนใครเล่นโกง แล้วก็มีคนยอมไม่ได้ แล้วก็โยนรองเท้าของเพื่อนคนนั้นไปทิ้งขยะ ไอ้เด็กเจ้่าของรองเท้า.. มันก็ยอมไม่ได้ ก็เลยตีเจ้าเด็กคนนั้น ..

อ้าวพอเป็นนี้ เจ้านี่มันเจ็บมันก็เลยสู้ เลยตีกันใหญ่ (ไอ้ที่ว่า ตีกันใหญ่ ก็ตีแบบเด็กๆนั่นล่ะ) เพื่อนๆ ที่ตอนแรกเล่นด้วยกัน ก็มาฟ้องแม่ .. ชี้แจงกันใหญ่ เดี๋ยวคนนั้นพูดแบบนั้น เดี๋ยวคนนี้พูดแบบนี้ แป๋วแหววมองดูอยู่..  ยุ่งไม่ได้หรอก เรื่องของแม่ลูกเค้า กับเพื่อนๆเด็ก..

น่าแปลก.. เด็กๆ ก็เริ่มเล่าว่า ไอ้ตัวเล็กอ่ะเล่นโกงก่อน.. แล้วไอ้อ้วนก็ไม่ยอม ไปตีไอ้น้องตัวเล็ก ไอ้ตัวเล็กโกรธเลยโยนรองเท้าไอ้อ้วนไปใส่ถังขยะ ว่าก็ว่า เถอะ เด็กหลายคน ช่วยกันแย่งพูดใหญ่ แต่สุดท้าย แม่เด็กก็จัดการได้ น้องยอมรับผิด ไอ้อ้วนยอมรับที่ตีน้อง

ไอ้ตัวเล็กฟังแม่อธิบาย เราอยากเล่นกับคนอื่น ต้องมีกติกา โกงไม่ได้นะลูก ใครที่ทำผิดก็จะไม่มีเพื่อนเล่น .. ส่วนไอ้อ้วนก็โดนเหมือนกัน บอกว่าให้ขอโทษน้อง ตัวเองตัวใหญ่กว่า.. ถึงน้องโกงก็สอนน้องดีๆ แล้วมาบอกผู้ใหญ่ อย่าไปตีน้อง... บลาๆๆๆๆ (ไม่รู้ว่า ไอ้ตัวเล็กๆ ทั้งหลายนั่นจะฟังรึเปล่า )

แป๋วแหวว นั่งๆ นึกดู เหมือนเรื่องผู้ใหญ่ทะเลาะกันตอนนี้เชียว แต่ แป๋วแหววก็เป็นแค่คนดู ไม่รู้ว่าข้างไหนเป็นข้างไหน ใครดีไม่ดีอย่างไร (ก็ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์นี่เนอะ อะๆๆๆ ) แต่อย่างน้อย เราก็เห็นนะ ว่่าปัจจุบันเป็นยังไง ผลร้ายผลดีแบบไหน คงบอกได้แต่ว่าชอบหรือไม่ชอบ เหมาะสมรึเปล่าก็แค่นั้น

ส่วนใครผิดใครถูก คิดว่าคนที่ทะเลาะกันนั่นล่ะรู้ดีที่สุด..

เพียงแต่ ใครล่ะที่จะเป็นผู้ใหญ่จัดการให้เด็กมันหยุดทะเลาะกันได้..  เฮ้อ..

จบการบ่นแต่เพียงเท่านี้..

สวัสดีค่ะ